Angkor valt in het Water

Vrijdag zijn we dus een beetje in Kratie gaan rondlopen. Een klein Cambodjaans stadje, zonder heel veel bezienswaardigheden, maar daardoor juist een keer een leuke afwisseling. De markt die we daar bezoeken is de leukste markt die we tot nu toe zijn tegengekomen. Echt een markt, met groente, fruit, vis, maar ook keukenbenodigdheden en veel kleren. Verder niet al te veel gedaan, lekker aan de Mekong gezeten en genieten.

Zonsondergang MekongZaterdag door naar Kampong Cham, een beetje vergelijkbaar met Kratie, maar dit keer wel een paar bezienswaardigheden een tikje buiten het plaatsje. Er is een park rond twee bergen (met de namen Mannenberg en Vrouwenberg) en een tempel schijnt de moeite waard te zijn. Beide bezienswaardigheden zien we echter niet, want Marianne voelt zich niet zo lekker. 's Ochtends wakker geworden met een misselijk gevoel en dat gaat niet echt weg. Als ze ligt of zit (in de bus bijvoorbeeld) gaat alles redelijk, maar inspanning is lastig en de gedachte aan eten maakt misselijk. We kunnen maar twee dagen in de kamer blijven in het hotel en hebben ook niet zo'n zin om er nog langer te blijven, dus na twee dagen van veel tv kijken en weinig doen gaan we maandagochtend door naar Siem Reap.

Siem Reap

We gaan weer met de lokale bus. Veel meer ruimte dan in een mini-van en ook nog eens veel goedkoper. Enige nadeel, het duurt wat langer. Maar goed, we hebben de tijd. In de loop van de middag komen we in Siem Reap aan en met een tuk-tuk gaan we naar een hotel toe. Marianne voelt zich langzaam aan weer beter, maar eet nog steeds erg weinig en kan dus niet echt aansterken. We kopen toch maar een 3-dagen pas voor Angkor. Mr Meth, die ons ook naar het hotel heeft gebracht, brengt ons rond 16:30 naar het verkooppunt. Met een pas mag je alvast wel de zonsondergang bekijken op de Phnom Bakbeng. Het is een stukje lopen, en dat is nog wel lastig voor Marianne, maar vanaf de top heb je een mooi uitzicht op Angkor Wat tijdens de zonsondergang. We gaan na een ruim uur boven weer naar beneden en gaan op tijd naar bed, vroeg eruit.

Veel toeristen bij Angkor WatVanochtend ging de wekker namelijk om half zes. We willen, net als heel veel toeristen overigens, vroeg bij Angkor Wat zijn voor de zonsopkomst. Het is echter behoorlijk bewolkt en het is maar goed dat we er niet nog een uur eerder uit zijn gegaan. Angkor Wat is behoorlijk groot en dat valt Marianne niet mee. Barry verkent grote delen in z'n eentje, terwijl Marianne uitrust. Als we rond 8 uur teruglopen naar Mr Meth is het inmiddels gaan regenen. We ontbijten nog in de buurt van Angkor Thom, de oude hoofdstad van het rijk, maar besluiten daarna maar terug te gaan naar het hotel. Marianne is te zwak om nog door te gaan. Ondertussen is het nog harder gaan regenen en we komen met natte broeken aan bij het hotel. Even wat spullen pakken en dan door naar een kliniek, waar een arts Marianne wat medicijnen (antibiotica) voorschrijft. We hopen dus dat het de komende dagen weer beter gaat met Marianne, het is langzaam aan wel vervelend aan het worden. Morgen gaat Barry maar in z'n eentje naar het Angkor terrein en hopelijk kan Marianne donderdag weer mee en anders moeten we nog maar wat langer blijven. De medicijnen lijken in ieder geval aan te slaan, maar Marianne wil geen risico lopen en eerst een dagje op krachten komen.

Nu dan wel Angkor Thom en verder

Zonsopkomst bij Angkor WatNadat we dus dinsdagochtend bij de eetstalletjes bij Angkor Thom waren blijven steken, ging Barry woensdagochtend in z'n eentje maar naar de Angkor-complexen, terwijl Marianne in en rond het hotel heerlijk aan het rustig aan doen was om een beetje bij te komen. Barry doet de grote ronde, hoewel die naam alleen maar op de grotere af te leggen afstand slaat. Nadat Barry rond 5:45 door Mr Meth werd opgehaald, was de eerste stop wederom Angkor Wat. Het was deze ochtend wel prachtig weer en de zonsopkomst bij de tempel was prachtig. Daarna snel door naar Angkor Thom, de oude hoofdstad. Dit keer al een stuk vroeger hier, omdat niet eerst heel Angkor Wat moest worden bekeken en dus was het overal behoorlijk rustig. De toerbussen, met hun ladingen mensen, waren nog bij Angkor Wat of allicht aan het ontbijten in de stad. Eerst Bayon, een tempel in nagedachtenis van koning Jayavarman VII, en rijkelijk versierd met onder meer 216 beeltenissen van zijn gezicht. Daarna door naar Baphuon en het Terras van de Olifanten en die van de Lepra koning. Vervolgens nog door een monnik naar een klein tempeltje geleid en daarna ontbijten.

BayonNa het ontbijt door naar Preah Khan, waar het opvallendste gebouw er eentje is die zo in Griekenland had kunnen staan. De volgende stops zijn Neak Pean en Ta Som. Daarna door naar de Oostelijke Mebon en vanaf daar een uitstapje vanaf de grote ronde naar Banteay Srei, een klein tempeltje op een aantal kilometer afstand van de rest. De mooie bewerkingen van het steen maken het geheel af. De laatste stop is Pre Rup, die qua bouw erg lijkt op de Oostelijke Mebon. Rond 15:30 is Barry weer terug in Siem Reap, waar hij Marianne in een internetcafeetje vindt. Ze voelt zich al weer wat beter.

Wat heet, ze voelt zich zelfs al weer zo goed dat ze woensdag weer meegaat naar Angkor. Dit keer gaan we de korte ronde doen, waarin de meeste van de belangrijke tempels zitten. We beginnen dus weer bij Angkor Wat, Marianne moet tenslotte de zonsopkomst daar nog zien. Daarna weer door naar Angkor Thom, die we wat sneller maar wel wat uitgebreider bezoeken als Barry dat de dag ervoor gedaan heeft. Na het ontbijt gaan we door naar de tweeling Chau Say Tevoda en Thommanon. Door ons eigen ontbijt hebben een aantal bussen ons ingelopen en die rijden nu mee, waardoor we de tweede niet in dezelfde rust als Chau Say Tevoda kunnen bekijken. Bij Ta Keo is het daarna ook druk, net als de eerste helft van ons bezoek aan de Ta Phrom. Daarna verdwijnen de bussen vol vooral Koreanen, die van tijd tot tijd knap irritant zijn, naar de lunch. Banteay SreiTa Phrom kunnen we daarna in relatieve rust bekijken. De natuur is het langzaam aan het winnen geweest van de gebouwen en veel bomen groeien over de tempel heen. Heel bijzonder om te zien. Daarna hebben we de belangrijke tempels voor vandaag wel een beetje gezien, maar er staan er nog wel een paar op het programma. Allereerst Banteay Kdei, met daar tegenover een groot meer: Sra Srang. Mr Meth leidt ons, na de lunch, nog naar een heel klein tempeltje, waar amper toeristen komen, maar desondanks toch ook daar weer van die kinderen die je van alles en nog wat willen aansmeren. Laatste stop van de korte toer is Prasat Sravan, welke best apart is om te zien, gezien er veel meer gebruik is gemaakt van bakstenen in plaats van grote keien. We vragen Mr Meth of hij ons nog een laatste keer naar Angkor Wat wil brengen, zodat we nog wat foto's onder gewoon daglicht kunnen maken. Hij zet ons dit keer aan de zijkant af en van daar moet we een stukje door een bos lopen. Leuk om de tempel ook een keer van een andere kant te zien. We maken nog even snel wat foto's van het geheel en net als we weglopen komen de busladingen vol net aan. Zo druk hebben we het waarschijnlijk zelfs 's ochtends nog niet gezien. Net op tijd weg dus. Mr Meth zet ons bij het hotel af en daarna gaan we even bijkomen. Met Marianne gaat het wel beter, maar ze is natuurlijk nog niet op volle kracht.

Morgen gaan we waarschijnlijk naar Battambang, in het westen van Cambodja.

En toen stond de bus stil

Terug bij het hotel regelen we inderdaad vervoer naar Battambang en we lopen 's avonds nog een beetje rond op de markt, eten wat en gaan vroeg slapen. De dagen op het Angkor terrein zijn best zwaar.

Vrijdag de 13e alweer. We moeten bij het hotel worden opgehaald, maar als we iets na zevenen inmiddels al een tijdje aan het wachten zijn, belt de manager maar eens naar de busmaatschappij. We hebben de pickup blijkbaar gemist, zo wordt ons verteld. Even later lopen we maar naar het kantoortje, dat maar iets verder op is. Als de manager van het hotel dat nou even meteen zegt. We rijden naar het busstation, stappen daar over en komen vervolgens weer terug bij hetzelfde kantoortje. Niets verbaast ons inmiddels meer. De reis vervolgt echter voorspoedig en rond het middaguur, een uur eerder dan verwacht, komen we aan in Battambang. Al snel hebben we onderdak in het Royal Hotel, dat een mooiere naam heeft dan de kamer is, maar het is ook weer niet slecht. Na de lunch lopen we wat door de tweede stad van Cambodja. Eerst komen we langs het station, een klein gebouwtje waar de klok al jaren op 8.02 stil staat. Treinen lijken er niet te rijden. We lopen via een tempel naar het lokale museum. Erg klein, erg vol en niet erg bijzonder. 's Avonds eten we bij White Rose (op de menukaart hebben ze Write Rose staan) en dan weer terug naar hotel.

Pepsi flesjesZaterdag huren we fietsen en gaan rond de stad wat fietsen. Eerste stop bij een Wat in de buurt van het hotel. Daar blijkt Marianne d'r fiets geen sleutel van het slot te hebben, en terug bij het hotel hebben ze geen vervangend slot. Dan maar een beetje op de fietsen letten. We steken de rivier over, op zoek naar een oude Pepsi-fabriek. De Lonely Planet heeft op de kaart een pijl staan waar het ongeveer moet zijn, dat blijkt echter de verkeerde kant van de rivier, dus na een paar kilometer fietsen keren we maar weer terug om over de andere oever verder te fietsen. We fietsen eerst tot aan een plaatsje verderop, drinken daar wat en dan weer terug. Dan komen we langs de Pepsi-fabriek, waar nog duizenden oude flesjes staan, van rond 1975 toen de productie plots stil kwam te liggen. We fietsen verder, gaan door Battambang heen op zoek naar een bamboe-treintje. Helaas niet te vinden, of inmiddels niet meer in gebruik, we fietsen dus maar terug. 's Avonds lopen we nog wat over de markt en na het eten gaan we Manchester United - Liverpool kijken, hier al maanden aangekondigd op TV als Mega Red War Day.

De bus na het ongelukZondag gaan we verder, op naar de hoofdstad Phnom Penh. Om 8 uur moeten we worden opgehaald, het wordt 8:25, terwijl de bus op 8:30 zou moeten vertrekken. Dat wordt dus ook wat later, nog een stop in Battambang en dan op weg naar Phnom Penh. We zijn nog geen half uur Battambang uit of de chauffeur blijkt het nodig te vinden om op een bruggetje een naar links uitwijkende truck en bus rechts in te halen. Of hij het nu niet of te laat ziet weten we niet, maar een paar meter verderop knallen we met redelijke vaart op een stilstaande takeltruck. De hele linkerkant van de voorkant van de bus is ingedeukt. Iedereen wil in enige vorm van paniek de bus uit en eenmaal buiten blijkt de buschauffeur enige tijd buiten bewustzijn te zijn. Hij komt weer bij en kan even later met de ambulance worden afgevoerd. Wij, en alle andere passagiers, hebben helemaal niets. Nog geen schrammetje, alleen de schrik. We worden nog ondervraagd door iemand van de politie en even later kunnen we met een nieuwe bus verder. De rest van de reis gaat voorspoedig, maar bij elke toeter- of remactie van de chauffeur kijkt bijna iedereen toch op of er niets aan de hand is. Rond 15.30 uur komen we aan en we lopen naar het Narin 2 guesthouse. Voor een paar dollar hebben we een kamer met fan, koud water, maar met TV. De rest van de dag doen we weinig meer, eerst een beetje bijkomen van de knal.

Maandag gaan we vroeg er uit. We gaan lopend de stad verkennen. Nog voor 7:30 zijn we op weg naar het Koninklijk paleis en de Zilveren pagode. Het terrein doet wat aan als van het Koninklijk paleis in Bangkok, wel wat kleiner allemaal. Maar zeker niet minder mooi. De ontvangsthal van het paleis is fantastisch en ook de Zilveren pagode moet erg mooi zijn. De pagode ontleent zijn naam aan de 5000 zilveren tegels op de vloer, maar er zijn er helaas maar een paar te zien. De rest is afgedekt ter bescherming. Daarna ontbijten we bij de Foreign Correspondent Club, wel wat duurder, maar erg lekker. Via een tempel lopen we naar het Nationale museum. Hier staat veel van de beelden die op het Angkor terrein zijn gevonden, erg mooi om te zien. We lopen rond 12:30 naar het Onafhankelijksheidmonument en gaan daarna lunchen bij The Shop, waar ze erg lekkere broodjes hebben. Via een klein winkelcentrum lopen we naar de centrale markt (Psar Thmei) en lopen het aparte gebouw door. Via het treinstation, dit keer wel wat groter, lopen we naar de enige heuvel van Phnom Penh (vertaald: de heuvel van Penh). Op deze heuvel staat een pagoda waar een Madame Penh vier Boeddha's heeft gehuisvest. Via de rivier lopen we terug naar het guesthouse.

Vandaag was, na de erg leuke dag van gisteren, een wat serieuzere dag. Met een tuk-tuk gaan we rond een uur of 9 op weg naar het Tuol Sleng museum. In de twee schoolgebouwen daar was ten tijden van Pol Pot en zijn Khmer Rouge een gevangenis, Security Prison 21 (S21). Tussen 1975 en 1978 zijn er zo'n 17000 mensen gevangen geweest. We lopen er rond in de oude cellen en zien vele foto's van de mensen die er gevangen hebben gezeten. Een aantal daarvan ook nadat ze doodgemarteld zijn. Erg indrukwekkend. Erg is ook nog een film te zien over een vrouw die haar 2 kinderen er heeft verloren. Een uur of 11:30 gaan we met de tuk-tuk verder naar de Killing fields of Choeung Ek, waar de gevangenen van S21 heen werden vervoerd en daar werden geexecuteerd. Er zijn 129 massagraven gevonden op het terrein, waarvan er 43 niet aangeraakt zijn. Uit de overige zijn restanten van bijna 9000 mensen gevonden. In een monument zijn ongeveer 8000 schedels te zien. Na deze stop gaan we weer terug naar het guesthouse, waar we de visa voor Vietnam regelen. Vrijdag zullen we daar heen gaan, tot die tijd blijven we nog een paar dagen in Phnom Penh.

Tot in Vietnam!

Lees verder